شعر، نمایشنامه و نقد ادبی ۰ عنوان

شعر، قدیمی‌ترین هنرِ زبانیِ ماست و این شاخه، خانهٔ آن است: شعر فارسیِ کلاسیک با حافظ و سعدی و مولانا و خیام، شعر فارسیِ معاصر با نیما و شاملو و فروغ و اخوان، شعر جهان با نرودا و ریتسوس و شاعرانِ امروز، نمایشنامه با شکسپیر و چخوف و ایبسن، نقد ادبی و جستار با نوشته‌هایی که ادبیات را می‌شکافند، و ادبیاتِ کهن و اسطوره با حماسه‌ها و افسانه‌های بنیادین.

شعر فارسیِ کلاسیک را نباید فقط خواند؛ باید با آن زندگی کرد. دیوانِ حافظ برای فال گرفتن نیست، برای خواندنِ آرامِ شبانه است؛ و مثنویِ مولانا برای وقتی است که دنبالِ معنای زندگی می‌گردید. شعر معاصر، زبانِ ساده‌تری دارد و برای شروع، شاملو و فروغ بهترین دروازه‌اند. شعر جهان را با ترجمه بخوانید و مترجم را جدی بگیرید؛ ترجمهٔ شعر، خودش یک شعرِ تازه است.

نمایشنامه را هم فراموش نکنید: نمایشنامه، ادبیاتی است که برای اجرا نوشته شده و خواندنش، تمرینِ خیال است. و نقد ادبی، برای وقتی است که کتابی را خوانده‌اید و می‌خواهید بفهمید چرا خوب بوده یا چرا نبوده است.