ادبیات آمریکای لاتین ۰ عنوان

آمریکای لاتین، قاره‌ای است که ادبیاتش را جهان با یک نام می‌شناسد: رئالیسم جادویی. ولی این فقط یک برچسب نیست؛ روشی است برای گفتنِ حقیقتِ قاره‌ای که تاریخش پر از انقلاب، دیکتاتوری، مهاجرت و افسانه است. مارکز با «صد سال تنهایی»، بورخس با هزارتوهای فلسفی، یوسا با رمان‌های سیاسیِ حجیم، فوئنتس با مکزیکِ مدرن و ده‌ها نویسندهٔ دیگر، ادبیاتی ساخته‌اند که هم قصه‌گوست و هم تاریخِ قاره را روایت می‌کند.

زبانِ مشترکِ بیشترِ این کشورها اسپانیایی است، ولی ملیتِ نویسنده قانونِ این‌جاست، نه زبان: نویسندهٔ آرژانتینیِ اسپانیایی‌زبان، آمریکای لاتینی است نه اسپانیایی؛ و نویسندهٔ برزیلیِ پرتغالی‌زبان هم برزیلی است نه پرتغالی. اگر تازه واردِ این جهان می‌شوید، مارکز نقطهٔ شروعِ کلاسیک است و بورخس برای وقتی که داستانِ کوتاهِ فلسفی دوست دارید. ترجمه‌های فارسیِ این آثار معمولاً از مترجمانِ باسابقهٔ زبانِ اسپانیایی است و کیفیتِ ترجمه، تفاوتِ زیادی در لذتِ خواندن ایجاد می‌کند.

نسلِ «بوم»ِ آمریکای لاتین، انفجاری بود که ادبیاتِ قاره را جهانی کرد: کورتاسار و فوئنتس و یوسا و مارکز در دههٔ شصتِ میلادی، هم‌زمان رمان‌هایی نوشتند که جهان را تکان داد. بعد از آن‌ها، زن‌های نویسندهٔ قاره صدایشان را بلندتر کردند: ایزابل آلنده با رمان‌های خانوادگی، لورا اسکیول با «مثلِ آب برای شکلات» که آشپزی را به رئالیسم جادویی پیوند زد، و نویسنده‌های تازه‌ای که از مهاجرت و خشونتِ امروز می‌نویسند. این شاخه را نباید فقط با مارکز شناخت؛ بوم، یک نسل بود، نه یک نفر.