ادبیات آرژانتین ۰ عنوان

ادبیات آرژانتین، فلسفی‌ترین ادبیاتِ آمریکای لاتین است. خورخه لوئیس بورخس با داستان‌های کوتاهی که هزارتو، آینه، کتابخانهٔ بی‌نهایت و زمان را به بازی می‌گیرند، خولیو کورتاسار با «لی‌لی» و رمان‌هایی که خواننده را در انتخابِ ترتیبِ فصل‌ها شریک می‌کند، و ارنستو ساباتو با «تونل» و رمان‌های تیرهٔ روان‌شناختی، سه ستونِ این سنت‌اند.

آرژانتین را نباید فقط با بورخس شناخت؛ بوئنوس‌آیرسِ این کتاب‌ها شهری است که مهاجرانِ اروپایی ساخته‌اند و همین، ادبیاتش را اروپایی‌تر از بقیهٔ قاره کرده است. اگر داستانِ کوتاهِ فکری دوست دارید، از بورخس شروع کنید؛ اگر رمانِ عاشقانهٔ تیره می‌خواهید، ساباتو را بردارید. یک هشدارِ دوستانه: بورخس را نباید مثلِ رمانِ خطی خواند؛ هر داستانش یک معماست که آرام باز می‌شود.

آرژانتینِ امروز، صداهای تازه‌ای دارد که از بورخس و کورتاسار جلو زده‌اند: سامانتا شوئبلین با داستان‌های کوتاهِ ترسناک و عجیب، ماریانا انریکس با «چیزهایی که در شب از دست دادیم» که بوئنوس‌آیرسِ تیره را روایت می‌کند، و نویسنده‌هایی که از دیکتاتوریِ نظامی و حافظهٔ جمعی می‌نویسند. تانگو، موسیقیِ بوئنوس‌آیرس، در ادبیاتِ این کشور هم حضور دارد؛ شهری که تانگو ساخته، شهری است که قصه‌هایش هم با همان ریتمِ غمگین و پرشور پیش می‌روند. اگر بورخس را دوست دارید، شوئبلین قدمِ بعدیِ شماست.