ادبیات آمریکا ۰ عنوان

ادبیات آمریکا، پرترجمه‌ترین ادبیاتِ جهان در بازارِ فارسی است و دلیلش روشن است: از قرن نوزدهم تا امروز، هر دهه چند نویسندهٔ ماندگار داشته است. تواین با طنزِ آمریکایی، ملویل با موبی‌دیکِ عظیم، همینگوی با نثرِ کوتاه و برنده، فاکنر با جنوبِ پرآشوب، سلینجر با نوجوانِ سرکش، موریسون با صدای سیاهانِ آمریکا و نویسنده‌های معاصر که هنوز دارند مرزهای رمان را جابه‌جا می‌کنند.

رمانِ آمریکایی را از روی موضوعش نمی‌شود شناخت؛ از روی نویسنده‌اش می‌شود. همین قاعده این‌جاست: نویسندهٔ آمریکاییِ مقیمِ پاریس هم آمریکایی است و نویسندهٔ مهاجرِ ساکنِ آمریکا، وقتی با آمریکا شناخته می‌شود، همین‌جا می‌نشیند. اگر تازه می‌خواهید شروع کنید، سراغِ رمان‌های کوتاهِ همینگوی یا «پیرمرد و دریا» بروید؛ اگر حوصلهٔ رمانِ حجیم دارید، فاکنر و موریسون انتظارتان را می‌کشند. ترجمه‌های فارسیِ این آثار معمولاً چندتاست؛ مترجمِ باتجربه و ناشرِ ادبی، نشانهٔ خوبی برای انتخاب است.

آمریکای امروز، صداهای تازه‌ای دارد که مرزهای رمان را جابه‌جا می‌کنند: کالسن وایتهد با «راه‌آهنِ زیرزمینی» که برده‌داری را با تخیل بازمی‌نویسد، سلست ان‌جی با رمان‌های خانوادگیِ چندفرهنگی، و اوشن وونگ با نثری شاعرانه از مهاجرت و جنگ. سنتِ داستانِ کوتاهِ آمریکایی هم زنده است: ریموند کارور با مینیمالیسمش و جورج ساندرز با طنزِ تلخش، نشان می‌دهند که داستانِ کوتاهِ آمریکایی، خودش یک مکتب است. اگر دنبالِ آمریکای امروز هستید، از همین نام‌های تازه شروع کنید؛ و اگر دنبالِ ریشه‌ها هستید، فاکنر و موریسون هنوز سر جای خودشان‌اند.