ادبیات اسپانیا ۰ عنوان

ادبیات اسپانیا با یک کتاب شروع می‌شود که همهٔ رمان‌های بعد از خودش را تعریف کرد: «دن‌کیشوت» سروانتس. بعد از او، فدریکو گارسیا لورکا با شعر و نمایشنامه، و نسلِ پس از جنگِ داخلی با رمان‌هایی که خاطرهٔ جنگ و دیکتاتوری را روایت می‌کنند، سنتِ اسپانیایی را ادامه دادند. اسپانیای امروز هم نویسنده‌های پرفروشی دارد که رمان‌های تاریخی و جنایی می‌نویسند و به فارسی هم ترجمه می‌شوند.

اسپانیا را با آمریکای لاتین اشتباه نگیرید؛ زبانِ مشترک، ملیتِ مشترک نیست. نویسندهٔ آرژانتینیِ اسپانیایی‌زبان، آمریکای لاتینی است و همین قاعده، این‌جا را تمیز نگه می‌دارد. اگر فقط یک کتاب از این شاخه می‌خواهید، دن‌کیشوت را بردارید؛ اگر رمانِ تاریخیِ جنگِ داخلی دوست دارید، سراغِ نویسنده‌های معاصرِ اسپانیا بروید.

اسپانیای پس از فرانکو، ادبیاتی ساخت که با خاطرهٔ جنگِ داخلی روبه‌رو شد: خاویر ماریاس با رمان‌های فلسفی و پرجمله، آلمودنا گراندس با رمان‌های تاریخیِ زنانه، و نویسنده‌هایی که از سکوتِ چهل‌سالهٔ دیکتاتوری نوشتند. جنگِ داخلیِ اسپانیا، زخمِ بازِ ادبیاتِ این کشور است و هنوز هر سال رمان‌های تازه‌ای درباره‌اش نوشته می‌شود. اگر دنبالِ اسپانیای امروز هستید، ماریاس را بردارید؛ و اگر دنبالِ ریشه‌ها هستید، سروانتس هنوز سر جای خودش است.