ادبیات اسکاندیناوی ۰ عنوان

ادبیات اسکاندیناوی دو چهره دارد: درامِ کلاسیک و جناییِ مدرن. هنریک ایبسنِ نروژی با «خانهٔ عروسک» تئاترِ مدرن را ساخت، آگوست استریندبرگِ سوئدی با نمایشنامه‌های تیره‌اش، و سلما لاگرلوف با «سفرِ شگفت‌انگیزِ نیلس» که نوبل گرفت. چهرهٔ دوم، نوردیک نوار است: جنایی‌هایی سرد، کم‌حرف و اجتماعی که از سوئد و نروژ و دانمارک و فنلاند و ایسلند می‌آیند و در سال‌های اخیر، پرفروش‌ترین جنایی‌های جهان شده‌اند.

اسکاندیناوی یک منطقه است، نه یک کشور؛ پس این صفحه، سوئد و نروژ و دانمارک و فنلاند و ایسلند را یک‌جا دارد. اگر جنایی دوست دارید، از نوردیک نوار شروع کنید؛ اگر درامِ کلاسیک می‌خواهید، ایبسن را بردارید. ترجمه‌های فارسیِ اسکاندیناوی در دههٔ اخیر زیاد شده و جنایی‌هایش، معمولاً با ترجمه‌های روان و دقیق به بازار می‌آیند.

اسکاندیناوی فقط جنایی نیست؛ ادبیاتِ کودکِ آن هم جهانی است. آسترید لیندگرن با «پی‌پی جوراب‌بلند» و «کارلسون»، کودکیِ نسل‌های زیادی را ساخت و هنوز در ایران هم خوانده می‌شود. جناییِ اسکاندیناوی هم از نوردیک نوار فراتر رفته است: یو نسبوی نروژی با کارآگاهِ هری هوله، و نویسنده‌های دانمارکی و فنلاندی که جنایی را با نقدِ اجتماعی پیوند می‌زنند. اگر جنایی دوست دارید، نسبو را بردارید؛ و اگر برای بچه‌تان کتاب می‌خواهید، لیندگرن بهترین انتخابِ ممکن است.