ادبیات انگلیس ۰ عنوان
ادبیات انگلیس، قدیمی‌ترین سنتِ پیوستهٔ رمان در جهان است. شکسپیر با نمایشنامه‌هایی که هنوز اجرا می‌شوند، جین آستن با طنزِ اجتماعیِ «غرور و تعصب»، دیکنز با لندنِ صنعتیِ «آرزوهای بزرگ»، خواهران برونته با شورِ رمانتیک، ویرجینیا وولف با جریانِ سیالِ ذهن، و بعد از آن‌ها نسل‌های تازه‌ای که هنوز دارند رمانِ انگلیسی را بازتعریف می‌کنند.
انگلیس را با «انگلیسی‌زبان» اشتباه نگیرید: نویسندهٔ هندی یا نیجریه‌ایِ انگلیسی‌زبان، هندی یا آفریقایی است، نه انگلیسی؛ این‌جا فقط نویسنده‌هایی می‌نشینند که با انگلیس شناخته می‌شوند. اگر رمانِ کلاسیک دوست دارید، آستن و دیکنز بهترین شروع‌اند؛ اگر نثرِ مدرن می‌خواهید، وولف را بردارید. ترجمه‌های فارسیِ ادبیات انگلیس، گسترده‌ترین ترجمه‌های بازارند و معمولاً چند ترجمهٔ مختلف از هر اثرِ مهم وجود دارد.
انگلیسِ امروز، نویسنده‌هایی دارد که رمانِ انگلیسی را بازتعریف می‌کنند: ایان مک‌یوون با رمان‌های اخلاقیِ دقیق، زادی اسمیت با لندنِ چندفرهنگی، و کازوئو ایشی‌گورو که ژاپنی‌تبارِ بریتانیایی است و با انگلیس شناخته می‌شود — نمونهٔ روشنی از قاعدهٔ ملیتِ نویسنده. جایزهٔ بوکر، معتبرترین جایزهٔ رمانِ انگلیسی‌زبان است و برندگانش معمولاً زود به فارسی ترجمه می‌شوند. اگر دنبالِ رمانِ انگلیسیِ امروز هستید، برندگانِ بوکرِ دههٔ اخیر، فهرستِ آماده‌ای برای شروع‌اند.
کتابی با این فیلترها پیدا نشد.
بازگشت به همه کتاب‌ها