ادبیات ایتالیا ۰ عنوان

ادبیات ایتالیا از دانته شروع می‌شود؛ «کمدیِ الهی» که زبانِ ایتالیاییِ مدرن را ساخت. بعد از قرن‌ها، ایتالویِ مدرن با ایتالو کالوینو و شهرهای نامرئی‌اش، اومبرتو اکو و «نامِ گلِ سرخ» که رمانِ تاریخیِ معمایی را به اوج رساند، و النا فرانته با چهارگانهٔ ناپلی که در سال‌های اخیر جهان را گرفت، دوباره به صدر برگشت.

ایتالیا را با رمانِ تاریخیِ صرف اشتباه نگیرید؛ کالوینو و اکو، بازیگوش و فلسفی‌اند و فرانته، اجتماعی و عاطفی. اگر رمانِ معماییِ تاریخی دوست دارید، اکو را بردارید؛ اگر قصهٔ دوستیِ چنددهه‌ای می‌خواهید، فرانته را؛ و اگر داستانِ کوتاهِ خلاقانه دوست دارید، کالوینو بهترین شروع است. ترجمه‌های فارسیِ ایتالیا در سال‌های اخیر زیاد شده و چهارگانهٔ ناپلی، پرفروش‌ترینِ آن‌هاست.

ایتالیای پس از جنگ، نئورئالیسم را به ادبیات آورد؛ رمان‌هایی که از فقر و جنگ و زندگیِ روزمرهٔ مردمِ عادی می‌گفتند. بعد از آن، النا فرانته با چهارگانهٔ ناپلی، پدیدهٔ دههٔ اخیر شد؛ رمانی که دوستیِ پنجاه‌سالهٔ دو زنِ ناپلی را روایت می‌کند و نامِ نویسنده‌اش هنوز راز است. زن‌های نویسندهٔ ایتالیایی امروز، صدای بلندی دارند و از خانواده و کار و شهر می‌نویسند. اگر دنبالِ ایتالیای امروز هستید، فرانته را بردارید؛ و اگر دنبالِ ریشه‌ها هستید، کالوینو هنوز سر جای خودش است.