ادبیات برزیل ۰ عنوان

ادبیات برزیل، بزرگ‌ترین ادبیاتِ پرتغالی‌زبانِ جهان است و با بقیهٔ آمریکای لاتین فرق دارد: زبانش پرتغالی است، نه اسپانیایی، و همین، آن را از همسایه‌هایش جدا می‌کند. ماشادو د آسیس در قرن نوزدهم با طنزِ تلخ و راویِ غیرقابلِ اعتماد، ژرژ آمادو با رمان‌های پرجمعیتِ باهیا، و کلاریس لیزپکتور با نثرِ شاعرانه و درونی، سه قلهٔ این سنت‌اند.

برزیل را با پرتغال اشتباه نگیرید؛ نویسندهٔ برزیلیِ پرتغالی‌زبان، برزیلی است و همین‌جا می‌نشیند. اگر رمانِ کلاسیکِ قرن نوزدهمی دوست دارید، ماشادو را بردارید؛ اگر قصهٔ گرمِ مردمی می‌خواهید، آمادو را؛ و اگر نثرِ شاعرانه دوست دارید، لیزپکتور بهترین انتخاب است. ترجمه‌های فارسیِ برزیل کم‌شمارند ولی هر سال چند عنوانِ تازه به آن‌ها اضافه می‌شود.

برزیلِ مدرن با «هفتهٔ هنرِ مدرن»ِ ۱۹۲۲ شروع شد؛ جنبشی که ادبیاتِ برزیل را از اروپا جدا کرد و به ریشه‌های خودش برگرداند. ماشادو د آسیس، پدرِ رمانِ برزیلی، با طنزِ تلخ و راویِ غیرقابلِ اعتمادش، هنوز خوانده می‌شود؛ و کلاریس لیزپکتور با نثرِ درونی و شاعرانه‌اش، بر نویسنده‌های زنِ سراسرِ جهان تأثیر گذاشته است. برزیل را نباید فقط با فوتبال و کارناوال شناخت؛ ادبیاتش، عمیق‌ترین تصویرِ ممکن از جامعهٔ چندنژادیِ این کشور است.