ادبیات ترکیه ۰ عنوان

ادبیات ترکیه با یک شهر گره خورده است: استانبول. اورهان پاموک با «نامم سرخ» و «موزهٔ معصومیت» و نوبلش، احمد حمدی تانپینار با «آرامش» که استانبولِ رو به زوالِ عثمانی را روایت می‌کند، و یاشار کمال با رمان‌های روستاییِ آناتولی، سه ستونِ این سنت‌اند.

ترکیه را با «ترکی‌زبان» اشتباه نگیرید؛ نویسندهٔ آذربایجانیِ ترکی‌زبان، آذربایجانی است، نه ترکیه‌ای. اگر رمانِ تاریخیِ چندلایه دوست دارید، پاموک را بردارید؛ اگر استانبولِ قدیم می‌خواهید، تانپینار را؛ و اگر قصهٔ روستاییِ حماسی دوست دارید، یاشار کمال را. ترجمه‌های فارسیِ ترکیه در سال‌های اخیر زیاد شده و پاموک، پرترجمه‌ترینِ آن‌هاست.

استانبولِ پاموک، شهری است که دو قاره را به هم وصل می‌کند و رمان‌هایش هم همین‌طورند: «نامم سرخ» که مینیاتور و قتل را به هم گره می‌زند، و «موزهٔ معصومیت» که عشقِ یک مردِ استانبولی را به موزه تبدیل می‌کند؛ موزه‌ای که واقعاً در استانبول ساخته شده است. الیف شافاک هم با رمان‌های انگلیسی و ترکی‌اش، صدای زنِ ترکیهٔ مدرن است و به فارسی هم ترجمه شده است. اگر دنبالِ ترکیهٔ امروز هستید، شافاک را بردارید؛ و اگر دنبالِ ریشه‌ها هستید، پاموک هنوز سر جای خودش است.