ادبیات شیلی ۰ عنوان

ادبیات شیلی با شعر شروع می‌شود: پابلو نرودا، شاعرِ نوبلی که شعرش از عشق تا سیاستِ قاره را در بر می‌گیرد. بعد از او، ایزابل آلنده با «خانهٔ ارواح» رمانِ خانوادگیِ شیلی را به جهان معرفی کرد و روبرتو بولانیو، نویسندهٔ تبعیدیِ شیلیایی، با «۲۶۶۶» و رمان‌های حجیمش، صدای نسلِ تازه شد.

شیلیِ این کتاب‌ها کشورِ زلزله، کودتا و تبعید است؛ و همین تاریخِ پرفراز، ادبیاتش را هم سیاسی و هم عاطفی کرده است. اگر شعر دوست دارید، نرودا را بردارید؛ اگر رمانِ خانوادگیِ چندنسلی می‌خواهید، آلنده را؛ و اگر حوصلهٔ رمانِ حجیمِ مدرن دارید، بولانیو را. نکتهٔ طبقه‌بندی: بولانیو بیشترِ عمرش را در مکزیک و اسپانیا گذراند، ولی با شیلی شناخته می‌شود و همین‌جا می‌نشیند.

بعد از نرودا، شعرِ شیلی با نیکانور پارا و «ضدشعر» ادامه پیدا کرد؛ شعری که زبانِ روزمره را به شعر آورد و با نرودای حماسی فرق داشت. روبرتو بولانیو، نویسندهٔ تبعیدیِ شیلیایی، با «۲۶۶۶» رمانی نوشت که منتقدان آن را از مهم‌ترین رمان‌های قرنِ بیست‌ویکم می‌دانند؛ رمانی هزارصفحه‌ای دربارهٔ خشونت، ادبیات و مرزِ مکزیک و آمریکا. شیلیِ امروز هم شاعران و رمان‌نویسانِ تازه‌ای دارد که از کودتای ۱۹۷۳ و حافظهٔ آن می‌نویسند؛ حافظه‌ای که هنوز زنده است.