ادبیات هند ۰ عنوان

ادبیات هند دو چهره دارد: سنتِ هندیِ کهن با تاگورِ نوبلی که شعر و رمانش، روحِ هندِ مدرن را ساخت، و ادبیاتِ هندیِ انگلیسی‌زبان با سلمان رشدی و «بچه‌های نیمه‌شب»، آرونداتی روی و «خدای چیزهای کوچک»، و ویکرام ست و دیگران که هندِ پسااستعماری را به انگلیسی روایت می‌کنند.

هند را با «هندی‌زبان» اشتباه نگیرید؛ نویسندهٔ هندیِ انگلیسی‌زبان، هندی است، نه انگلیسی — زبانِ نوشتن، ملیت را عوض نمی‌کند. اگر رمانِ حماسیِ چندنسلی دوست دارید، رشدی را بردارید؛ اگر نثرِ شاعرانه می‌خواهید، روی را؛ و اگر شعرِ کلاسیک دوست دارید، تاگور بهترین شروع است. ترجمه‌های فارسیِ هند، هم از انگلیسی و هم مستقیم از هندی انجام می‌شوند؛ هر دو خوب‌اند، ولی مترجمِ باسابقه را ترجیح بدهید.

هند، فقط انگلیسی‌زبان نیست؛ ادبیاتِ هندی و بنگالی و اردو هم دارد که به فارسی کمتر ترجمه شده‌اند. تاگور به بنگالی می‌نوشت و نوبل گرفت؛ و نویسنده‌های اردو و هندی، سنت‌های مستقلی دارند که با ادبیاتِ انگلیسی‌زبانِ هند فرق می‌کنند. مهاجرانِ هندی هم صدای خودشان را دارند: جومپا لاهیری با داستان‌های مهاجرتِ بنگالی‌های آمریکا، و نویسنده‌هایی که بینِ دو فرهنگ زندگی می‌کنند. اگر دنبالِ هندِ انگلیسی‌زبان هستید، رشدی را بردارید؛ و اگر دنبالِ هندِ عمیق‌تر هستید، تاگور را.