ادبیات چین ۰ عنوان

ادبیات چین، قدیمی‌ترین سنتِ پیوستهٔ جهان را دارد؛ از «رویای تالارِ سرخ» و رمان‌های کلاسیکِ چندجلدی تا مو یانِ نوبلی با رئالیسمِ توهمی‌اش، یو هوا با «زنده‌ماندن» که تاریخِ معاصرِ چین را در یک خانواده خلاصه می‌کند، و لیو تسه‌شین با سه‌گانهٔ «مسئلهٔ سه جسم» که علمی‌تخیلیِ چینی را جهانی کرد.

چین را با «چینی‌زبان» اشتباه نگیرید؛ نویسندهٔ تایوانی یا هنگ‌کنگیِ چینی‌زبان هم زیرِ همین سنت می‌نشیند، چون با همان زبان و سنت شناخته می‌شود. اگر رمانِ تاریخیِ حجیم دوست دارید، مو یان را بردارید؛ اگر قصهٔ انسانیِ تلخ و شیرین می‌خواهید، یو هوا را؛ و اگر علمی‌تخیلی دوست دارید، لیو تسه‌شین بهترین شروعِ ممکن است. ترجمه‌های فارسیِ چینی در سال‌های اخیر زیاد شده و کیفیتشان رو به بهبود است.

چینِ کلاسیک، چهار رمانِ بزرگ دارد که هنوز خوانده می‌شوند: «رویای تالارِ سرخ»، «سفر به غرب»، «داستانِ سه پادشاهی» و «کنارهٔ آب». چینِ امروز هم علمی‌تخیلیِ قدرتمندی دارد: بعد از لیو تسه‌شین، هائو جینگ‌فانگ با «پکنِ تاشده» که هوگو گرفت، نشان داد که علمی‌تخیلیِ چینی فقط یک نفر نیست. اگر دنبالِ چینِ کلاسیک هستید، «رویای تالارِ سرخ» را بردارید؛ و اگر دنبالِ چینِ امروز هستید، لیو تسه‌شین و هائو جینگ‌فانگ را.