ادبیات ژاپن ۰ عنوان

ادبیات ژاپن، پرترجمه‌ترین ادبیاتِ آسیایی در فارسی است و دلیلش هاروکی موراکامی است؛ ولی ژاپن فقط موراکامی نیست. یاسوناری کاواباتا با نثرِ لطیف و نوبلش، یوکیو میشیما با شورِ زیبایی‌شناختی، یاسوشی اینوئه با رمان‌های تاریخی، و نسلِ تازه‌ای از نویسنده‌های جنایی که «جناییِ ژاپنی» را به ژانری جهانی تبدیل کرده‌اند.

ژاپنیِ این کتاب‌ها معمولاً کم‌حرف و دقیق است؛ سکوت و فاصله، به اندازهٔ گفت‌وگو معنا دارد. اگر رمانِ معاصرِ روان دوست دارید، موراکامی را بردارید؛ اگر نثرِ کلاسیکِ لطیف می‌خواهید، کاواباتا را؛ و اگر جناییِ متفاوت دوست دارید، سراغِ جناییِ ژاپنی بروید که معمایش منطقی و شخصیت‌هایش آرام‌اند. ترجمه‌های فارسیِ ژاپنی، از مترجمانِ باسابقهٔ زبانِ ژاپنی است و کیفیتشان معمولاً بالاست.

ژاپن دو نوبلِ ادبی دارد: کاواباتا و اوئه کنزابورو. اوئه با رمان‌هایی دربارهٔ فرزندِ معلولش و مسئولیتِ اخلاقی، صدای متفاوتی از کاواباتای لطیف است. زن‌های نویسندهٔ ژاپنیِ امروز هم صدای بلندی دارند: یوکو اوگاوا با «پروفسور و خدمتکارِ خانه» و سایاکا موراتا با «زنِ فروشگاهِ رفاه» که زندگیِ کارمندیِ توکیو را روایت می‌کند. ژاپنِ امروز، هم سنتی است و هم کاملاً مدرن؛ و همین دوگانگی، ادبیاتش را جذاب می‌کند. اگر دنبالِ ژاپنِ امروز هستید، موراتا را بردارید.