ادبیات کانادا ۰ عنوان

ادبیات کانادا، برخلافِ همسایهٔ جنوبی‌اش، بلند حرف نمی‌زند؛ دقیق حرف می‌زند. مارگارت آتوود با «سرگذشتِ ندیمه» و رمان‌های علمی‌تخیلیِ اجتماعی‌اش، آلیس مونرو با داستان‌های کوتاهی که نوبل گرفت، مایکل اونداتیه با «بیمارِ انگلیسی» و آن ماری مک‌دونالد و دیگران، ادبیاتی ساخته‌اند که طبیعتِ سرد، شهرهای کوچک، مهاجرت و هویتِ دوزبانه در آن موج می‌زند.

خوانندهٔ کانادا معمولاً دنبالِ نثرِ تمیز و شخصیت‌هایی است که آرام تغییر می‌کنند، نه قصه‌های پرحادثه. اگر داستان کوتاه دوست دارید، مونرو بهترین شروعِ ممکن است؛ اگر رمانِ بلندِ پرکشش می‌خواهید، آتوود را بردارید. یک نکتهٔ عملی: بسیاری از کتاب‌های کانادایی در ایران با نامِ ناشرِ آمریکایی یا انگلیسی هم شناخته می‌شوند، ولی نویسنده‌شان کانادایی است و همین‌جا می‌نشینند؛ پس گولِ محلِ چاپِ اول را نخورید.

کانادا دو ادبیات دارد: انگلیسی‌زبان و فرانسوی‌زبانِ کبک. ادبیاتِ کبک با نویسنده‌هایی مثلِ میشل ترمبله و آنی پرو، صدای فرانسویِ آمریکای شمالی است و در فارسی کمتر ترجمه شده، ولی ارزشِ کشف دارد. سنتِ داستانِ کوتاهِ کانادا هم با آلیس مونرو به اوج رسید؛ او نشان داد که زندگیِ یک زنِ معمولی در شهرِ کوچک، می‌تواند به اندازهٔ یک رمانِ حماسی عمیق باشد. شعرِ کانادا هم با لئونارد کوهن — که هم شاعر بود و هم ترانه‌سرا — به جهان معرفی شد. اگر دنبالِ ادبیاتِ آرام و دقیق هستید، کانادا بهترین انتخابِ ممکن است.