ادبیات کلمبیا ۰ عنوان

ادبیات کلمبیا با یک نام گره خورده است: گابریل گارسیا مارکز. «صد سال تنهایی» فقط یک رمان نیست؛ شناسنامهٔ رئالیسم جادویی و پرخواننده‌ترین رمانِ اسپانیایی‌زبانِ تاریخ است. ماکوندو، دهکدهٔ خیالیِ مارکز، جایی است که در آن مردگان با زندگان حرف می‌زنند و تاریخِ صدسالهٔ یک خانواده، تاریخِ قاره می‌شود.

بعد از مارکز، کلمبیا نویسنده‌های دیگری هم دارد که از خشونت، مواد مخدر، شهرِ بوگوتا و زندگیِ روزمره می‌نویسند، ولی سایهٔ مارکز هنوز بلند است. اگر فقط یک کتاب از این شاخه می‌خواهید بخوانید، همان «صد سال تنهایی» است؛ و اگر آن را خوانده‌اید، «عشق در زمانِ وبا» و «پاییزِ پدرسالار» قدم‌های بعدی‌اند. ترجمه‌های فارسیِ مارکز متعددند؛ ترجمهٔ بهمن فرزانه و نشرهای معتبر، انتخاب‌های مطمئن‌تری‌اند.

بعد از مارکز، کلمبیا نویسنده‌های دیگری دارد که از سایهٔ او بیرون آمده‌اند: لورا رسترپو با رمان‌های سیاسیِ زنانه، خوان گابریل واسکس با «صدای چیزهای در حالِ سقوط» که تاریخِ معاصرِ کلمبیا را روایت می‌کند، و نویسنده‌هایی که از بوگوتای امروز، از مواد مخدر و از زندگیِ روزمره می‌نویسند. کلمبیا را نباید فقط با ماکوندو شناخت؛ بوگوتای امروز، شهری است هشت‌میلیونی با ادبیاتی شهری و مدرن. اگر مارکز را خوانده‌اید، واسکس قدمِ بعدیِ شماست.