در انتظار گودو

دو مرد، یک درخت، و انتظاری که تمامی ندارد
نمایشنامه‌ای که پوچی زندگی مدرن را به یک کمدی تلخ و ماندگار بدل کرد 
جاده‌ای خالی و درختی تنها. ولادیمیر و استراگون، دو مرد بی‌خانمان، منتظر کسی به نام گودو هستند؛ کسی که قرار است بیاید و معلوم نیست کیست. آن‌ها حرف می‌زنند، کلاه عوض می‌کنند، کفش درمی‌آورند، می‌روند و برمی‌گردند. پوتزو و لاکی می‌آیند و می‌روند. پسربچه‌ای خبر می‌آورد که گودو امروز نمی‌آید، اما فردا حتماً می‌آید. فردا هم همان جاده و همان درخت است و همان انتظار. بکت در این نمایشنامه، از انتظار، تمثیلی از زندگی انسان می‌سازد؛ از عادت، از امید، از دوستی‌ای که تنها چیزی است که دو مرد را سر پا نگه می‌دارد و از بازی‌های کلامی‌ای که هم خنده‌دارند و هم ترسناک. در انتظار گودو، نخستین نمایشنامه حرفه‌ای بکت، در سال ۱۹۵۳ در پاریس به صحنه رفت و از همان زمان، از ستون‌های اصلی تئاتر قرن بیستم شد. نویسنده‌اش در سال ۱۹۶۹ جایزه نوبل ادبیات را گرفت.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«در انتظار گودو» برای خوانندگانی است که می‌خواهند نمایشنامه‌ای را بخوانند که به جای پاسخ دادن، پرسش‌هایش را تا انتها باز نگه می‌دارد. این متن کوتاه، در ظاهر ساده و در عمق بی‌نهایت پیچیده است. ترجمه اصغر رستگار از دیرباز یکی از ترجمه‌های شناخته‌شده این اثر به فارسی بوده و انتشارات نگاه آن را به چاپ‌های متعدد رسانده است. اگر به تئاتر، ادبیات مدرن و آثاری علاقه دارید که درباره معنای هستی، زمان و انتظار حرف جدی می‌زنند، این نمایشنامه یکی از آن متن‌هایی است که یک بار خواندنش کافی نیست.