تانگوی شیطان

پیامبری که از مردگان بازگشت روایتی آخرالزمانی از امید، فریب و برزخی زمینی

در روستایی رو به ویرانی در مجارستان، باران بی‌وقفه می‌بارد و زمین به دریایی از گل تبدیل شده است. ساکنان اندک یک مزرعه اشتراکی ورشکسته، در خانه‌های نمورشان منتظرند؛ بعضی‌شان می‌خواهند پول گاوهای اشتراکی را بدزدند و فرار کنند و بعضی‌شان فقط منتظر معجزه‌اند. خبر می‌رسد که ایریمیاش و پترینا، دو نفر که هجده ماه پیش مرده پنداشته می‌شدند، زنده‌اند و دارند برمی‌گردند. روستاییان، ایریمیاش را ناجی می‌دانند؛ مردی کاریزماتیک که وعده زندگی تازه می‌دهد و آن‌ها، با امید و ترس، به او دل می‌بندند. در همین میان، دختری کوچک به نام اشتی که همه او را نادیده گرفته‌اند، در تنهایی خودش، به سرنوشتی تلخ می‌رسد و بزرگ‌ترها، در بار محلی، تانگویی مستانه می‌رقصند؛ رقصی که نام کتاب از آن گرفته شده است. کراسناهورکایی این رمان را با جمله‌های بسیار بلند و مارپیچی نوشته است که مثل باران، بی‌وقفه ادامه دارند و ساختار کتاب، مثل تانگو، دایره‌ای است؛ پایان، به آغاز برمی‌گردد. تانگوی شیطان، رمان سال ۱۹۸۵ لاسلو کراسناهورکایی، نویسنده مجار، است؛ کتابی درباره فریب، ناامیدی و خطری که وقتی آدم‌ها به ناجی دل می‌بندند، در کمین‌شان است.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«تانگوی شیطان» برای خوانندگانی است که رمان را جدی می‌گیرند و از فرم‌های روایی چالش‌برانگیز نمی‌گریزند. این کتاب پیش از بردن جایزه نوبل نیز در ایران به چاپ هشتم رسیده بود، نشانه‌ای از اینکه مخاطبان جدی ادبیات در ایران پیش‌تر جایگاه کراسناهورکایی را دریافته بودند. اگر به ادبیات اروپای شرقی، روایت‌های تمثیلی درباره قدرت و فریب، و آثاری که تصویری فراموش‌نشدنی از زوال و فروپاشی می‌سازند علاقه دارید، این رمان یکی از انتخاب‌های جدی شماست.