راسته کنسرو سازان

خیابانی که کنارِ دریا زندگی می‌کرد روایتی از فقر، رفاقت و شادی‌های کوچک در حاشیه کارخانه کنسروسازی،

راسته کنسروسازان، رمان سال ۱۹۴۵ جان اشتاین‌بک، تصویری است از خیابانی در مونتری کالیفرنیا که کارخانه‌های کنسرو ماهی، بوی آن را پر کرده‌اند. در این خیابان، مک و دوستانش زندگی می‌کنند، مردانی بی‌کار و خوش‌قلب که داک، زیست‌شناس دریایی و صاحب آزمایشگاه، را دوست دارند. مک تصمیم می‌گیرد برای داک، مهمانی بگیرد و مهمانی، به فاجعه‌ای کوچک بدل می‌شود. آزمایشگاه به هم می‌ریزد و داک، دیر به خانه می‌رسد. مک و دوستانش، از شرم، تلاش می‌کنند جبران کنند و مهمانی دیگری بگیرند. همین قصه ساده، قلب رمان است. اشتاین‌بک، که خود مونتری را می‌شناخت، از حاشیه‌نشین‌ها، آدم‌هایی می‌سازد که مهربانی و وفاداری‌شان، از بسیاری از آدم‌های محترم بیشتر است. رمان، طرح پیچیده‌ای ندارد و از صحنه‌های کوتاه و شخصیت‌های فراوان ساخته شده است. جمله آغازین آن، که کنسروسازان را شعر و بو و صدا و خاطره می‌خواند، از مشهورترین آغازهای ادبیات آمریکاست.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«راسته کنسروسازان» برای خوانندگانی است که استاینبک را با «خوشه‌های خشم» می‌شناسند و می‌خواهند او را در لحنی گرم‌تر و طنزآمیزتر ببینند. این رمان کوتاه، در ۲۱۶ صفحه، تصویری از زندگی آدم‌هایی به دست می‌دهد که در حاشیه اقتصاد گرفتار شده‌اند، اما از تلاش برای یافتن لحظه‌ای شادی دست نمی‌کشند. اگر به ادبیات آمریکا، رمان‌های اجتماعی با نگاهی انسانی و آثاری علاقه دارید که در دل فقر، از رفاقت و کرامت انسانی می‌گویند، این کتاب یکی از انتخاب‌های جدی شماست.