آنجا که ایمانم را رها کردم

اعتراف‌های یک شکنجه‌گر
روایتی از قدرت، خیانت به باورها و پرسشی درباره انسان بودن،

این رمان داستانی سیاسی است که در زندان می‌گذرد؛ جایی که شکنجه‌گر و شکنجه‌شده روبه‌روی هم می‌نشینند. فراری لحظه‌های این تقابل را با دقتی استادانه ترسیم می‌کند و خواننده را به هزارتوی درونی آدم‌ها می‌کشاند؛ جایی که ایستادگی و تسلیم، پای فشردن بر عقیده و از دست دادن باور، مرزهای باریکی دارند. قهرمان رمان، مردی است که ایمانش را جایی رها کرده است، ولی هنوز نمی‌داند دقیقاً کجا و چه وقت؛ و همین ندانستن، او را به بازگشت به خاطره‌ها وامی‌دارد. فراری که از نویسندگان جدی ادبیات فرانسه معاصر است و در میان خوانندگان فارسی‌زبان هم علاقه‌مندانی یافته، در این رمان ۱۷۴ صفحه‌ای، به‌جای شعار سیاسی، به کنش انسان‌ها در شرایط دشوار می‌پردازد. زندان در این کتاب، فقط یک مکان نیست؛ صحنه‌ای است برای آزمودن این که آدمی تا کجا می‌تواند بر عقیده‌اش بایستد و از کجا به بعد، ایستادگی به تسلیم بدل می‌شود.

چرا این کتاب را بخوانیم

«آنجا که ایمانم را رها کردم» برای خوانندگانی است که رمان سیاسی را نه به‌عنوان بیانیه، بلکه به‌عنوان کاوشی در روان انسان می‌خواهند. فراری با نثری دقیق و بدون شعار، نشان می‌دهد که چگونه آدمی می‌تواند از قربانی به جلاد بدل شود و چگونه یک باور، وقتی به قدرت گره می‌خورد، می‌تواند انسانیت را ببلعد. این کتاب در فرانسه برنده چهار جایزه شد و نقدهای گسترده‌ای را برانگیخت. اگر به ادبیات فرانسه، رمان‌های فلسفی-سیاسی و آثاری که درباره مرز باریک اخلاق و قدرت حرف جدی می‌زنند علاقه دارید، این کتاب یکی از انتخاب‌های جدی شماست.