قصر

دعوت‌نامه‌ای که به هیچ‌جا نمی‌رسد
روایتی از تلاش بی‌پایان یک انسان برای یافتن جای خود در نظمی که او را نمی‌پذیرد،

ک. مردی است که دیر وقت شب به دهکده‌ای می‌رسد و ادعا می‌کند که نقشه‌بردار تازه‌ای است که قصر او را فراخوانده است. اما قصر، که بر فراز تپه‌ای بالای دهکده قرار دارد، هرگز به او اجازه ورود نمی‌دهد. ک. در دهکده می‌ماند، با مقام‌های کوچک و بزرگ قصر نامه‌نگاری می‌کند، با اهالی دهکده درگیر می‌شود و هرچه بیشتر می‌کوشد به قصر برسد، بیشتر در شبکه‌ای از کاغذبازی و سوءتفاهم گرفتار می‌شود. کافکا پیش از پایان این رمان درگذشت و قصر، ناتمام ماند. همین ناتمامی، بخشی از معنای کتاب شده است. تلاشی که هرگز به مقصد نمی‌رسد. قصر سال ۱۹۲۶، دو سال پس از مرگ کافکا، منتشر شد و از مهم‌ترین رمان‌های قرن بیستم به شمار می‌رود. ترجمه عبدالرحمان صدریه از نشر نگاه، این رمان ۴۴۶ صفحه‌ای را به فارسی رسانده است.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«قصر» برای خوانندگانی است که می‌خواهند کافکا را فراتر از «مسخ» بشناسند و ببینند او چگونه در آخرین اثرش، تصویری از انسانِ معلق میان میل به تعلق و دیوارهای نظمی می‌سازد که هرگز اجازهٔ ورود نمی‌دهد. این رمان ناتمام، به همین دلیل که پایان مشخصی ندارد، خواننده را در همان وضعیتی قرار می‌دهد که «ک.» در آن گرفتار است: در انتظاری بی‌پایان. ترجمهٔ صدریه، با آنکه نخستین برگردان فارسی این اثر بوده، همچنان یکی از معتبرترین ترجمه‌های «قصر» به شمار می‌رود. اگر به ادبیات مدرن، رمان‌های فلسفی و آثاری علاقه دارید که درباره مرز میان واقعیت و وهم، و نسبت فرد با ساختارهای قدرت حرف جدی می‌زنند، این کتاب یکی از انتخاب‌های اصلی شماست.