خانه ای که در آن بزرگ شدیم

◼️  متن اصلی: Hi, Jim! Well, I must say, I didn't think for a minute you'd be called something earthy like Jim! The Barbour and natty waistcoat in your profile photo make you look more like a Rupert or a Henry, something serious with two syllables, you know! 

◼️ ترجمه کتابچه من از متن اصلی: سلام، جیم! خب، باید بگویم حتی یک لحظه هم فکر نمی‌کردم اسمی خاکی مثل جیم داشته باشی! باربور و جلیقه شیک عکس پروفایلت باعث می‌شود بیشتر شبیه روپرت یا هنری به نظر برسی، اسمی جدی با دو هجا، می‌دانی!

◼️«سلام جیم! خب باید بگم نمیتونم حتی برای یه دقیقه هم فکر کنم که تو با یه اسم زمینی مثل جیم صدا زده بشی! کت مارک باربورت و اون جلیقه قشنگ توی عکس پروفایلت کاری کرده که شبیه شاهزاده روپرت یا هنری به نظر برسی... من لورلیام. اسمم سه یا چهاربخشه، بستگی داره چطوری اون رو بگی. (پدرومادرم اسم ما رو از زنهای توی افسانه ها برداشتن.) اسم خواهرم پاندوراست. یه خواهر دیگه داشتیم به اسم آتنا که مرده به دنیا اومد.»

◼️«حال و هوای خانه نشان از آن داشت که تا حدود زیادی دستنخورده باقی مانده است، اما کاملاً معلوم بود که این خانه مثل یک بیمار است. روستا در طول این دههها بزرگ و بزرگتر شده بود... خانهی برد مثل یک دندان پوسیده میان این خانه ها قرار گرفته است.»

◼️«زندگی مثل یه دومینوی بزرگ میمونه که هر بار با کوچکترین حرف یا عملمون امکان فروپاشی کاملش هست.»

◼️«نوشته ای بسیار زیبا که صفحه به صفحه ی آن درخشان است... فراموش نشدنی.» — جوآن مپسون، نویسنده

◼️«منحصربهفرد، هر قصهاش از قلب برخاسته است... پایانبندی رمان غافلگیرانه و زیباست، داستانهای جداگانه در نهایت به یکدیگر میآمیزند، گرچه سرسختانه در مقابلشان مقاومت میکنیم. زنجیرهی روابط خانوادگی به راحتی گسستنی نیست.» — جودیت رایان هندریکس، نویسنده