گور به گور

سفری که برای دفن یک مادر آغاز می‌شودروایتی چندصدایی از مرگ، خانواده و زبان، به قلم ویلیام فاکنر

ادی باندرن در بستر مرگ است و وصیت کرده که در جفرسون، زادگاهش، دفن شود. پس از مرگ او، خانواده‌اش تابوت را روی گاری می‌گذارند و راهی سفری طولانی می‌شوند؛ سفری که باید از رودخانه طغیان‌کرده و جاده‌های خراب بگذرد و هر مرحله آن فاجعه تازه‌ای می‌آورد. هر فصل کتاب را یکی از اعضای خانواده یا همسایه‌ها روایت می‌کند؛ کش، پسر نجار که تابوت را ساخته است، دارل که ذهنی آشفته دارد، جول که اسبش را بیشتر از همه دوست دارد، دیویی دل که رازی دارد و واردامن کوچک که مرگ مادر را با منطق کودکانه خودش می‌فهمد. حتی خود ادی هم یک فصل حرف می‌زند. فاکنر این رمان را با پانزده راوی و پنجاه‌ونه بخش نوشته است؛ کتابی که میان کمدی سیاه و تراژدی نوسان می‌کند. گور به گور، رمان سال ۱۹۳۰ ویلیام فاکنر، نویسنده آمریکایی، است؛ کتابی درباره خانواده، فقر، وظیفه و اصرار بر وصیتی که شاید بیشتر برای زنده‌ها دردسر است تا برای مرده آرامش. فاکنر در سال ۱۹۴۹ جایزه نوبل ادبیات گرفت.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«گور به گور» برای خوانندگانی است که می‌خواهند رمانی بخوانند که فرم را به پرسش می‌کشد. فاکنر در این کتاب، به‌جای ارائه یک داستان خطی و آسان، خواننده را در میان صداهایی پراکنده رها می‌کند تا خودش از دل آن‌ها معنا بسازد. این شیوه، در ابتدا گیج‌کننده به نظر می‌رسد، اما به‌تدریج چنان خواننده را در خود غرق می‌کند که دیگر نمی‌تواند کتاب را زمین بگذارد. ترجمهٔ نجف دریابندری، که خود از چهره‌های صاحب‌نام ترجمهٔ ادبی در ایران است، این متن دشوار و پرلایه را با نثری روان و وفادار به فارسی برگردانده و نشر چشمه آن را به چاپ‌های متعدد رسانده است. اگر به ادبیات آمریکا، رمان‌های مدرنیستی و آثاری علاقه دارید که دربارهٔ مرگ، زبان و خانواده حرف جدی می‌زنند، این کتاب یکی از انتخاب‌های اصلی شماست.