اتاق

اتاقی که تمام جهان بود
روایتی از زبان پسری پنج‌ساله که در اسارت به دنیا آمده و تنها دنیایی که می‌شناسد، دیوارهای یک اتاق است

برای جک پنج ساله، اتاق، همه دنیاست. او در اتاق به دنیا آمده و همان‌جا با مادرش زندگی می‌کند؛ با تخت، کمد، لامپ و تلویزیونی که از آن، دنیای بیرون را می‌بیند و فکر می‌کند آدم‌های تلویزیون واقعی نیستند. شب‌ها، مادرش او را در کمد می‌خواباند تا وقتی مردی که جک به او نیک پیر می‌گوید می‌آید، او را نبیند. برای مادر، اتاق زندانی است که هفت سال است در آن اسیر است، ولی برای جک، خانه است؛ جایی که مادرش با بازی و قصه و آواز، آن را به دنیایی کامل تبدیل کرده است. اما مادر می‌داند که این کافی نیست و نقشه فراری جسورانه می‌کشد که به شجاعت پسر کوچکش وابسته است. داناهیو این رمان را سراسر با صدای جک روایت می‌کند؛ صدایی کودکانه و دقیق که دنیای ترسناک را از چشم پسری نشان می‌دهد که هنوز نمی‌داند اسیر است. اتاق، رمان سال ۲۰۱۰ اما داناهیو، نویسنده ایرلندی کانادایی، است؛ کتابی درباره پیوند مادر و فرزند، تاب‌آوری و این‌که چطور می‌شود از هیچ، دنیایی ساخت.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«اتاق» برای خوانندگانی است که می‌خواهند رمانی درباره یک فاجعه انسانی بخوانند، اما نه از زاویه گزارش خبری یا تحلیل روان‌شناختی، بلکه از درون ذهن کسی که آن فاجعه را «زندگی عادی» می‌داند. دوناهو با انتخاب راوی پنج‌ساله، خواننده را در موقعیتی قرار می‌دهد که هم‌زمان باید وحشت موقعیت را درک کند و هم محدودیت‌های ذهنی جک را بپذیرد. این شکاف میان آنچه خواننده می‌داند و آنچه راوی می‌فهمد，هسته احساسی کتاب را می‌سازد. ترجمه روان علی قانع از نشر آموت، این رمان را به یکی از پرمخاطب‌ترین آثار ترجمه‌شده در ایران بدل کرده و به چاپ‌های متعدد رسیده است. اگر به رمان‌های راوی‌کودک، آثاری درباره تروما و بقا و داستان‌هایی علاقه دارید که از یک موقعیت محدود، جهانی کامل می‌سازند، این کتاب یکی از انتخاب‌های اصلی شماست.