شهرهای بی نشان

شهرهایی که فقط در ذهن تو ساخته می‌شوند
سفری خیالی با مارکوپولو به شهرهایی که هرگز وجود نداشته‌اند، اما همه‌ی شهرهای واقعی را در خود دارند

مارکو پولو، جهانگرد ونیزی، به دربار قوبلای خان، امپراتور مغول، می‌رسد. امپراتوری چنان بزرگ است که خان نمی‌تواند همه شهرهایش را ببیند و مارکو را می‌فرستد تا شهرها را ببیند و برایش تعریف کند. اما مارکو به‌جای گزارش خشک، از شهرهایی حرف می‌زند که هرکدام نامی زنانه دارند و هرکدام تصویری از یک فکر یا آرزو یا خاطره‌اند؛ شهری که روی آب ساخته شده، شهری که ساکنانش با مرده‌ها زندگی می‌کنند، شهری که همه‌چیز در آن نشانه است و شهری که مدام خودش را بازسازی می‌کند. کالوینو این کتاب را در پنجاه و پنج بخش کوتاه نوشته است؛ مثل قطعه‌های یک موزاییک که کنار هم، تصویری از شهر و انسان می‌سازند. گفت‌وگوهای مارکو و قوبلای خان میان بخش‌ها می‌آید و کم‌کم معلوم می‌شود که همه این شهرها، در واقع یک شهرند؛ ونیز، زادگاه مارکو، که او در هر شهری که می‌بیند، دنبالش می‌گردد. شهرهای بی‌نشان، رمان سال ۱۹۷۲ ایتالو کالوینو، نویسنده ایتالیایی، است؛ کتابی شاعرانه درباره شهر، حافظه و خیال.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«شهرهای بی نشان» برای خوانندگانی است که از رمان‌های خطی و پرحادثه خسته شده‌اند و می‌خواهند کتابی بخوانند که آهسته خوانده شود، در ذهن بماند و هر بار معنای تازه‌ای بگیرد. این اثر نه یک داستان، بلکه تجربه‌ای است از اندیشیدن به شهر، حافظه، زبان و امکان رهایی در دل جهان مدرن. ترجمه‌ی فرزام پروا، که خود سال‌ها روی کالوینو و ادبیات ایتالیا کار کرده، این متن پیچیده و شاعرانه را با نثری دقیق به فارسی برگردانده است. اگر به ادبیات ایتالیا، رمان‌های فلسفی و آثاری علاقه دارید که خواننده را به تأمل و مشارکت فعال دعوت می‌کنند، این کتاب یکی از جدی‌ترین انتخاب‌های شماست.