آقای پیپ

کتابی که یک جزیره را زنده نگه داشت
روایتی از دختری سیاه‌پوست در جزیره‌ای محاصره‌شده که با «آرزوهای بزرگ» دیکنز، جهانی تازه کشف می‌کند

در جزیره بوگنویل، در دل جنگ داخلی دهه ۱۹۹۰، همه معلم‌ها جز یکی جزیره را ترک کرده‌اند. آقای واتس، تنها مرد سفیدپوست باقی‌مانده، خرابه‌های مدرسه را جمع‌وجور می‌کند و هر روز برای بچه‌ها از روی کتاب آرزوهای بزرگ چارلز دیکنز می‌خواند. ماتیلدای سیزده ساله و هم‌کلاسی‌هایش، که تا آن روز لندن را فقط نامی روی نقشه می‌دانستند، مسحور دنیای پیپ می‌شوند. ولی در جزیره‌ای که سربازان و شورشیان به‌دنبال دشمن می‌گردند، خیال‌پردازی هم خطرناک می‌شود؛ وقتی سربازان می‌شنوند که بچه‌ها از مردی به نام پیپ حرف می‌زنند، فکر می‌کنند پیپ شورشی‌ای واقعی است. آقای پیپ، رمان سال ۲۰۰۶ لوید جونز، نویسنده نیوزیلندی، است. کتاب با روایت اول‌شخص ماتیلدا، داستانی درباره قدرت قصه‌گویی می‌گوید؛ این‌که یک کتاب، حتی کتابی از قرن نوزدهم و کشوری دیگر، چطور می‌تواند به بچه‌های جنگ‌زده هویت و امید بدهد. کتاب در فهرست نهایی جایزه بوکر ۲۰۰۷ قرار گرفت و فیلمی سینمایی از آن ساخته شد.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«آقای پیپ» برای خوانندگانی است که می‌خواهند رمانی درباره جنگ و محاصره بخوانند، اما نه از زاویه سلاح و سیاست، بلکه از دریچه ذهن دختری که با کتاب، در برابر ویرانی مقاومت می‌کند. جونز در این ۲۸۸ صفحه نشان می‌دهد که ادبیات می‌تواند در تاریک‌ترین لحظات، چیزی به انسان بدهد که هیچ قدرتی نمی‌تواند از او بگیرد: تخیل و امید. ترجمه روان فریده اشرفی و استقبالی که کتاب در ایران داشته (به چاپ دوم رسیده است) نشان می‌دهد که این اثر توانسته با مخاطب فارسی‌زبان ارتباط برقرار کند. اگر به رمان‌های ادبی با راوی کودک، آثاری درباره قدرت روایت و داستان‌هایی علاقه دارید که در دل بحران، از انسانیت و مقاومت می‌گویند، این کتاب یکی از انتخاب‌های جدی شماست.