خاما

خاما؛ نیمه‌ی گمشده‌ای که در جنگ و تبعید گم شد
روایتی عاشقانه و تاریخی از مردمان کُرد مهاجر غرب ایران، به قلم یوسف علیخانی

رمان خاما نوشته یوسف علیخانی، حکایت آشنایی است که به زبانی تازه از درد سخن می‌گوید، عاشقانه‌ای غمگین ولی نه از جنس ماتم، رویایی ولی نه آن‌قدر دور از ذهن. رمان، روایت کردهایی است که در حاشیه کوه‌های آرارات، علیه ترک‌های ترکیه مبارزه می‌کردند و سپس به ارسباران تبعید شدند. در این تبعیدگاه، آن‌ها چیزی جز خودشان ندارند، ولی با همه ملال‌ها و دردهای حک‌شده بر ذهن و قلب‌شان، باز هم عاشق می‌شوند و دل می‌بازند. در این میان، خلیل جوانی است که باب و دایه‌ای جسور و شریف دارد و خامایی که معشوقه است و عشق آن دو در تبعیدگاه، شنیدنی است.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«خاما» برای خوانندگانی است که می‌خواهند رمانی ایرانی بخوانند که هم عاشقانه باشد و هم از تاریخ نگوید، بلکه تاریخ را از درون زندگی آدم‌ها نشان دهد. این رمان، در همان ۴۴۸ صفحه، تصویری از انسان معاصری ترسیم می‌کند که «زندگی هر لحظه برای او نقشه‌ای زیر سر دارد» و در میان عشق گمشده‌اش، با اکنونش زندگی می‌کند. علیخانی خود درباره نوشتن این کتاب گفته است: «خاما را من ننوشتم خودش نوشته شد... در این کتاب عاشقی را تجربه کردم». اگر به رمان‌های ایرانی با بستری تاریخی، زبان بومی و روایتی شاعرانه علاقه دارید، «خاما» یکی از جدی‌ترین انتخاب‌های شماست.