شهربندان و عادل ها

عدالت، در شهری که طاعون زده است دو نمایشنامه درباره شورش، قدرت و مسئولیت،

آلبر کامو در دوره‌ای از فعالیت فکری‌اش به صورت ویژه به مسئله خشونت و مقاومت و مرزهای اخلاقی کنش سیاسی پرداخت. دو نمایشنامه پیاپی او، شهربندان در سال ۱۹۴۸ و عادل‌ها در سال ۱۹۴۹، نمونه‌هایی هستند که نه فقط دیدگاه‌های فلسفی او در مرحله طغیان را نشان می‌دهند، بلکه صحنه‌هایی نمایشی برای به پرسش کشیدن خشونت سیاسی و اطاعت از قدرت و امکان شرافت در دل سرکوب‌اند. شهربندان نمایشنامه‌ای تمثیلی است که در شهر کادیس اسپانیا و زیر سایه فرانکیسم می‌گذرد. کامو با شخصی‌سازی طاعون به عنوان شخصیتی اقتدارگرا، چگونگی ظهور حکومت‌های تمامیت‌خواه را از دل ترس و بوروکراسی تصویر می‌کند و دیه‌گو، جوانی معترض، به تدریج به نماد مقاومت آرام و اخلاقی بدل می‌شود. عادل‌ها را در بخش پیشین معرفی کردیم، نمایشنامه‌ای درباره تردید اخلاقی در دل خشونت انقلابی. ترجمه محمدعلی سپانلو هر دو متن را با لحنی شاعرانه و نمایشی به فارسی رسانده است.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

این کتاب برای خوانندگانی است که کامو را با رمان‌هایی چون «بیگانه» و «طاعون» می‌شناسند و می‌خواهند او را در فرم نمایشی تجربه کنند. نمایشنامه‌های کامو، در همان حال که بر صحنه جان می‌گیرند، پرسش‌های فلسفی بنیادینی را درباره آزادی، مسئولیت و مرزهای اخلاقی عمل سیاسی پیش می‌کشند. ترجمه محمدعلی سپانلو، شاعر و مترجم شناخته‌شده ایرانی، این دو اثر را با نثری دقیق و وفادار به فارسی برگردانده است. اگر به نمایشنامه‌های فلسفی، ادبیات مقاومت و آثاری علاقه دارید که درباره نسبت فرد با قدرت و تاریخ حرف جدی می‌زنند، این کتاب یکی از انتخاب‌های جدی شماست.