لالایی

پرستاری که رویای هر خانوادهای بود
روایتی نفسگیر از اعتماد، وابستگی و مرزهای پنهانِ مراقبت، به قلم لیلا سلیمانی، برنده جایزه گنکور ۲۰۱۶

لالایی با صحنه‌ای تکان‌دهنده شروع می‌شود. مریم و پل، زوجی جوان در پاریس، وقتی به خانه برمی‌گردند با فاجعه روبه‌رو می‌شوند. پرستار بچه‌هایشان، لوییز، دو کودک خردسال خانواده را کشته است. رمان بعد به عقب برمی‌گردد. مریم که وکیل است، برخلاف میل شوهرش می‌خواهد به کارش برگردد. زوج برای نگهداری از دو فرزندشان دنبال پرستار می‌گردند و پس از مصاحبه‌های سخت‌گیرانه، لوییز را انتخاب می‌کنند. لوییز زنی ریزنقش و آرام است که خیلی زود دل بچه‌ها را به دست می‌آورد و جایگاهی مرکزی در خانه پیدا می‌کند. او غذا می‌پزد و خانه را مرتب می‌کند و کم‌کم مرز میان خدمتکار و عضو خانواده محو می‌شود. اما لوییز زندگی دیگری هم دارد. زنی تنهاست که بدهکار است و دخترش از او دور شده است. هر چه بیشتر به خانواده وابسته می‌شود، بیشتر حس می‌کند که جایی در آن ندارد. سلیمانی با نثری سرد و دقیق، از مادری و کار و طبقه و تنهایی می‌گوید. لالایی، رمان سال ۲۰۱۶ لیلا سلیمانی، نویسنده فرانسوی مراکشی‌تبار، است. کتابی درباره این‌که اعتماد وقتی به وابستگی تبدیل می‌شود، چطور می‌تواند خطرناک شود.

چرا این کتاب را بخوانیم؟

«لالایی» برای خوانندگانی است که از رمانهای جنایی معمولی خسته شدهاند و میخواهند ببینند یک نویسنده چگونه میتواند از دل یک فاجعه، تصویری از جامعه معاصر و روان انسان بیرون بکشد. سلیمانی در این ۲۰۰ صفحه، بدون آنکه به دام شعار یا قضاوت بیفتد، نشان میدهد که چگونه آدمهای بهظاهر خوب، در ساختاری که آنها را به هم گره زده، میتوانند به جایی برسند که هیچکس پیشبینی نمیکرد. ترجمه ابوالفضل اللهدادی این متن نفسگیر را به فارسی برگردانده و نشر نگاه آن را در مجموعه «چشم و چراغ» منتشر کرده است. اگر به ادبیات فرانسه، رمانهای روانشناختی با لایههای اجتماعی و آثاری علاقه دارید که درباره مرز باریک اعتماد و خطر حرف جدی میزنند، این کتاب یکی از انتخابهای جدی شماست